welcome to Bettinaki`s world: mesa sto septembri

mesa sto septembri

Mesa sto septembri

mesa sto se auto to septembri den exw telika na thumamai ena omorfo kalokairi , exw na thumamai tis fwties autou tou kalokairiou pou afise pisw nekrous kai oikogeneies na klaine kai mia peloponisso sti xeiroteri ews twra moira tis.

analogizomai , an borw na elpizw oti kapoia stigmi tha xanaginoun ta panta opws itan, i an ta perithwria mou teleiwsan.

analogizomai tis dikes mou kai tis euthunes olwn mas pou den xeroume kai den prostateuoume tin xwra mas.

me pianei thliyi kai apognwsi, alla den borw na afisw tin moira mou stous allous lew oti prepei na agwnistoume na xanaftiaxtei o topos mas allwste to xrwstame stin metepeita genia na min tis afisoume mia adeia elpida ena skoteino monopati gia na bathizei.

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών. Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος. «Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας) Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας» Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε: ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ. ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515).

Larry Ellison`s speech to youngsters/ OMILIA TOU LARRY STOUS FILODOXOUS FOITHTES

«Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Yale, θέλω να κάνετε κάτι για μένα. Σας παρακαλώ, κοιτάξτε προσεκτικά γύρω σας. Κοιτάξτε τον συμφοιτητή σας στα αριστερά σας. Κοιτάξτε τον συμφοιτητή σας στα δεξιά σας. Τώρα σκεφτείτε το εξής: σε πέντε χρόνια από τώρα, σε δέκα χρόνια, ακόμη και σε τριάντα χρόνια από τώρα, οι πιθανότητες είναι πως αυτό το άτομο που βλέπετε θα είναι ένας αποτυχημένος. Την ίδια στιγμή, και το άτομο στα δεξιά σας θα είναι αποτυχημένο. Και εσείς στη μέση; Τι μπορείτε να περιμένετε για τους εαυτούς σας; Θα είστε αποτυχημένοι. Αποτυχίες. Καθώς κοιτάζω αυτή την αίθουσα σήμερα δεν βλέπω χίλιες ευκαιρίες για ένα καλύτερο αύριο. Δεν βλέπω χίλιους ηγέτες χιλίων διαφορετικών βιομηχανιών. Βλέπω χίλιους αποτυχημένους. Εχετε ταραχτεί. Είναι απόλυτα κατανοητό. Αλλωστε πώς μπορώ εγώ, ο Λόρενς (Λάρι) Ελισον, ένας άνθρωπος που παράτησε το κολέγιο, να είμαι τόσο αυθάδης ώστε να αγορεύω αιρετικά στην τάξη αποφοίτων ενός εκ των καλυτέρων πανεπιστημίων της χώρας; Θα σας πω γιατί μπορώ να είμαι αυθάδης. Διότι εγώ, ο Λόρενς (Λάρι) Ελισον, ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, παράτησα το κολέγιο -κάτι που εσείς δεν κάνατε. Διότι ο Μπιλ Γκέιτς, ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο αυτή τη στιγμή, παράτησε το κολέγιο ενώ εσείς όχι. Επειδή ο Πολ Αλεν, ο τρίτος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, παράτησε το κολέγιο -κάτι που εσείς δεν κάνατε. Θέλετε ένα καλύτερο μέτρο σύγκρισης; O Μάικλ Ντελ. Το νούμερο 9 στη λίστα των ανερχόμενων στελεχών έχει παρατήσει το κολέγιο ενώ εσείς, όπως γνωρίζετε, δεν το κάνατε. Χμμμ... Βλέπω πως είστε ιδιαίτερα ταραγμένοι. Είναι απόλυτα κατανοητό. Αφήστε με λοιπόν να ικανοποιήσω λίγο τον εγωισμό σας, με το να τονίσω με πάσα ειλικρίνεια πως τα διπλώματά σας τα κερδίσατε επάξια. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από εσάς έχετε ξοδέψει εδώ τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια και αυτά που μάθατε και υπομείνατε θα σας υπηρετήσουν καλά τα προσεχή χρόνια. Αποκτήσατε καλή εργασιακή συμπεριφορά καθώς και ένα κύκλωμα ανθρώπων που θα σας βοηθήσουν στην πορεία. Εχετε εδραιώσει σχέσεις ζωής, κάτι που είναι πολύ καλό. Διότι η αλήθεια είναι πως θα χρειαστείτε αυτούς τους ανθρώπους. Θα χρειαστείτε αυτές τις δυνατές επαγγελματικές συνήθειες. Θα τα χρειαστείτε όλα αυτά διότι δεν παρατήσατε το κολέγιο, κάτι που συνεπάγεται πως δεν θα είστε ποτέ ανάμεσα στους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο. Εντάξει, μπορεί ίσως να ανεβείτε ως το νούμερο 10 της λίστας ή το νούμερο 11, όπως ο Στιβ Μπάλμερ. Υποθέτω όμως πως δεν χρειάζεται να σας πω για ποιον εργάζεται αυτός -έτσι δεν είναι; Oφείλω να σας πω πάντως πως ακόμη και αυτός παράτησε το πανεπιστήμιο τη χρονιά της αποφοίτησης. Αργησε κάπως αλλά τα κατάφερε. Καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι από εσάς αναρωτιέστε αυτή τη στιγμή αν μπορείτε να κάνετε κάτι. Αν υπάρχει ελπίδα για εσάς. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, δεν υπάρχει. Είναι πολύ αργά. Εχετε απορροφήσει πάρα πολλά. Εχετε την εντύπωση πως γνωρίζετε ακόμη περισσότερα. Δεν είστε 19 ετών πια. Σας έχουν φορέσει σκούφους -και δεν εννοώ αυτούς της αποφοίτησης. Είστε πάρα πολύ ταραγμένοι τώρα! Είναι απολύτως κατανοητό. Η ομιλία μου όμως δεν απευθύνεται τόσο σε εσάς, τους τελειόφοιτους. Εσείς είστε ξεγραμμένοι. Καταδικασμένοι στις αξιολύπητες δουλειές σας των 200.000 δολαρίων τον χρόνο, τις επιταγές των οποίων θα υπογράφουν παλιοί συμφοιτητές σας που τα παράτησαν δύο χρόνια πριν. Σκοπός μου είναι να σώσω τους νεότερους που βρίσκονται ανάμεσά μας σήμερα. Σας το λέω όσο πιο δυνατά μπορώ: φύγετε. Μαζέψτε τα πράγματά σας και τις ιδέες σας και φύγετε χωρίς επιστροφή. Παρατήστε τα. Πιάστε δουλειά. Διότι μπορώ να σας εγγυηθώ πως το καπέλο και ο μανδύας της αποφοίτησης θα εμποδίσουν την πρόοδό σας, θα σας «κατεβάσουν», όπως ακριβώς προσπαθούν οι securities να κατεβάσουν εμένα από το βήμα αυτή τη στιγμή». Η ομιλία του Larry Ellison στην τάξη αποφοίτων του Yale Univeristy το ακαδημαϊκό έτος 1999-2000